| Samenvatting: | Sinds de arbeidersklasse in Argentinië in 1945 peronistisch geworden is, hopen zowel bourgeois- als socialistische krachten op een ontperonisering van de massa. Nog de bourgeoispartijen noch de socialisten zijn erin geslaagd onder de massa het aanzien en de aanhang te verwerven waarover het peronisme dertig jaar lang beschikte. Welk karakter heeft die massabeweging, die zo onverwoestbaar gebleken is? Hoe staat het met de afhankelijkheid van Argentinië van het imperialisme, dat die opnieuw de mogelijkheid voor de vorming van een nationalisme onder de leiding van een militair geschapen heeft, die andermaal gedwongen is steun te zoeken bij de arbeidersklasse? En hoe was het mogelijk dat de arbeidersbeweging zich door een militair liet leiden, in plaats van een eigen nationale bevrijdingsbeweging voort te brengen?
|
| Trefwoorden: | Argentinië, peronistische arbeidersbeweging, arbeidersbeweging, Peronisme, economie, immigranten, arbeidsrechtbanken, sociale zekerheid, loonsverhoging, vakbond, wetgeving, landarbeiders, Evita Peron, bourgeoisie, Verenigde Staten, revolutie, stakingen, straatgevechten, guerrilla, verkiezingsstrijd, sociale pact, marxisme, Fiat, Smata-Cordoba, Matarazzo, Negro Pueblo, corruptie, crisis, militaire staatsgreep, gewapende organisaties, voetbal, foltering, Engeland, |