| Samenvatting: | Ik ben Ricoberta Menchu, ik ben 23 jaar. Wat volgt is het verhaal van mijn leven; geen boekenwijsheid; ook geen privé-aangelegenheid. Want wat en wie ik ben dank ik aan mijn volk, zijn traditie, zijn levenswijsheid.
Zo begint het relaas van een jonge Indiaanse uit Guatemala. Een verhaal dat beurtelings schokt en ontroert; over hard werken en armoede, over wreedheid en bedrog; maar ook over vriendschap, familiebanden en solidariteit. Uit haar verhaal - over het leven in hun dorp en hun gemeenschap, over de lange werkdag die begint om drie uur 's ochtends, over de slecht betaalde seizoenarbeid op de plantages - beklijft vooral het onthutsende contrast tussen het constante respect van de indianen voor de aarde, de dieren, de mensen, de planten... en het brute misprijzen dat hun dat oplevert vanwege de kleine groep blanken die het voor het zeggen hebben. Maar verdrukking lokt verzet uit en bewustwording. Daarom leert Rigoberta Menchu de taal van de onderdrukker, het Spaans, en wordt ze catechiste 'om beter te kunnen stappen op de aarde, niet alleen voor nà de dood.' In haar handen wordt de bijbel een subversief instrument. Als lid van de revolutionaire boerenorganisatie CUC wordt ze een nationale leidster. Het boek van Rigoberta Menchu is geen document van revlutionaire strijd zoals zovele andere. De manier waarop ze de culturele tradities van haar volk erin beschrijft geeft er een ongewone dimensie aan.
Het leven van Rigoberta Menchu werd opgetekend door de Venezolaanse etnologe Elisabeth Burgos-Debray, die daarvoor de Casa de las Americas-prijs 1983 ontving.
|
| Trefwoorden: | Rigoberta Menchu, Guatemala, Indianen, traditie, armoede, solidariteit,verzet, bewustwording, blanken, CUC, cultuur, |