| Samenvatting: | 1989 Was het 'Jaar van het volk' in Oost-Europa. 1990 was het jaar waarin de Sovjet president de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Wat zullen de jaren negentig betekenen voor de mensenrechten in die landen? Er is veel veranderd, maar er is ook veel hetzelfde gebleven. De omwenteling is nog lang niet voltooid. In Oost-Europa is het met de mensenrechten van diverse minderheden en nationaliteiten nog steeds slecht gesteld. Dat geldt bijvoorbeeld voor Turken in Bulgarije, Albanezen in Joegoslavië en zigeuners in heel Oost-Europa. De erfenis van de vervolging is een ander probleem. Voor welke daden moeten leden van veiligheidsdiensten, zoals de Stasi in Oost-Duitsland en de Securitate in Roemenië, zich verantwoorden? Zal dat gebeuren? En wordt ooit verantwoording afgelegd voor de eerdere terreur, vooral die onder Stalin? Bovendien, de perestrojka en de omwenteling maakten niet aan alle misstanden een einde. Er bestaan nog altijd wetten die gevangenisstraf zetten op het uiten van bepaalde meningen. In de Sovjetunie is aan het misbruik van de psychiatrie nog geen einde gekomen. In Joegoslavië en Albanië worden nog talloze mensen vervolgd. Nieuwe mensenrechtengroepen in Oost-Europa dringen aan op waarborgen dat de geschiedenis zich niet zal herhalen. met 'Dierbare medeburgers!'opende de Tsjechoslowaakse president en voormalig gewetensgevangene Vaclav Havel zijn nieuwjaars toespraak in 1990. Dat houdt een belofte in van burgerschap en onderlinge tolerantie. Dit boekje gaat over hetgeen een voorwaarde voor de inlossing van die belofte is: een sterk bewustzijn van de mensenrechten. |
| Trefwoorden: | Oost-Europa, mensenrechten, ijzeren gordijn, perestrojka, Sovjetunie, religie, vluchtelingen, Tsjechoslowakije, Roemenië, Polen, Joegoslavië, Hongarije, DDR, Bulgarije, Albanië, Turken, Albanezen zigeuners, Stasi, Securitate, psychiatrie, |